Biologisch leren denken

Diabetes

Met het mooie weer valt het me op hoeveel mensen een glucosemeter dragen op de bovenarm. Een piepje verraadt dat er iets met de bloedsuikerspiegel niet goed is.

De moderne geneeskunde ziet ziekte als een fout of pech van de natuur. Er is sprake van een hormonale disbalans, het is “genetisch”, er ontspoorde iets of drong het lichaam binnen door “een verzwakt immuunsysteem”. Manly P Hall zei: “This world has many religions, but Nature has but one truth”!

De natuur kent geen type I en II, maar een mannelijke- en vrouwelijke “diabetes”.

Twee rivaliserende katten draaien om elkaar heen. Er dreigt een gevecht. Een glucosesensor in de bovenpoot van beide katten zou op dat moment een hoge bloedsuikerspiegel laten zien. Dat wordt AANGESTUURD vanuit de
tussenhersenen (diencephalon), die de bèta-eilandcellen (van Langerhans) in hun functie laat onderpresteren. Zo wordt nl. minder insuline geproduceerd, waardoor de suikers nog niet naar de cellen gaan. Dat moet ook niet, want het gevecht is nog niet losgebarsten! We zien op dat moment hyPERglykemie. Na het gevecht, maar ook wanneer het niet tot een gevecht kwam, keert de functie van de eilandcellen onder schommelende waarden (soms met bewustzijnsstoornissen of een absence) weer terug naar normaal.

De “poezenreactie” op een dergelijke situatie is die van angst/afkeer/walging en het zich willen terugtrekken. Dit zet, AANGESTUURD vanuit het glucagonrelais dat exact tegenover dat van de bèta-cellen ligt, een onderpresteren van de alfa-eilandcellen in gang. De daarmee afgenomen glucagonproductie veroorzaakt hyPOglykemie, die het teruggetrokken gedraag “maakt”. Ons gedrag is biologisch! In de herstelfase zien we dezelfde schommelende waarden.

Wanneer wij ons ergens – herhaaldelijk – sterk tegen verzetten of daar een afkeer van hebben (school, sport, moeten presteren, onrecht, bepaalde personen, beslissingen die over jou worden genomen, “tot 10 moeten tellen”, enz.) zien we hetzelfde proces als bij de katten! Alleen onze stress duurt onnatuurlijk lang, is heftiger en keert veel vaker terug dan in de dierenwereld. Dat maakt dat de herstelfase soms gevaarlijk schommelende waarden kan laten zien, waarbij medisch ingrijpen noodzakelijk is. Maar de oorzaak kent u nu. Knowledge is power.

Onze samenleving is anti-biologisch. “Puppy’s” MOETEN op hun 4e al veters kunnen strikken, de toetsscores MOETEN beter want zo kun je niet naar de HAVO en veel mensen MOETEN meer werken dan ze lief is. Het gevolg is een ratrace met steeds meer glucosemeters op de bovenarm. Artsen staan voor een raadsel! Ze begrijpen niet dat het zoeken naar de verklaring voor diabetes in een petrischaal hetzelfde is als het bestuderen van het gedrag van apen in een dierentuin. Onderwijskundigen hebben ondertussen nóg een nieuwe invullijst bedacht, om het kind “te leren begrijpen”. Begrijpen ze dit blog ook?

De nieuwe pedagoog denkt biologisch. U zult steeds vaker de conclusie trekken dat niet het kind ziek was, maar deze wereld.

Facebook
Twitter
LinkedIn

css.php
Wandelen met Basso
Marathon van Berlijn

Ik werd op mijn 22e als zij-instromer toegelaten tot de Pabo in Doetinchem. Tot dan toe was ik industrieel uitbener op een vleesverwerkingsbedrijf, zonder vooropleiding. Na de Pabo heb ik me ingeschreven voor de studie Geschiedenis op de Universiteit van Nijmegen. Om die studie te bekostigen werkte ik op een onderwijsinstituut, waar ik middelbare scholieren begeleidde. Ik begon me daar ook bezig te houden met de doorontwikkeling en verkoop van een leerlingvolgsysteem voor Speciaal Onderwijs. Al snel kreeg ik de kans om de software-afdeling van dat instituut over te nemen. Ik besloot toen om mijn studie Geschiedenis af te breken en werd de eigenaar van DataCare. Geschiedenis bleef een passie van me, maar dan wel de “geheime geschiedenis”, waar je de ware oorzaken van gebeurtenissen vindt.

Door heel hard te werken werd DataCare rond 2008 uiteindelijk leider in de markt van het Speciaal Onderwijs, maar toen onze toenmalige applicatie “end of life” was vond ik het moeilijk om een goede opvolger te maken. Bovendien werd mijn broer in die periode ziek, waardoor mijn aandacht zich steeds meer richtte op het onderwerp “ziekte en gezondheid”. Na zijn overlijden begon ik steeds meer te lezen, deed verschillende Boeddhistische Sesshins en reisde over de wereld om verder te studeren. En terwijl mijn geldelijke “eigen vermogen” steeds minder werd, werd een ander eigen vermogen steeds groter. Maar dan een vermogen dat ECHT is. Ik ontwikkelde een nieuw begrip van wie wij zijn als mens, schreef het boek Wessel en kreeg een nieuwe bedoeling met mijn bedrijf DataCare.

In 2017 werd ik lid van het Learning GNM Teacher Team van Caroline Markolin PhD en besteedde ik veel tijd aan de vertaling van Caroline’s website naar www.germaansegeneeskunde.nl, de domeinnaam die ik erfde van Bert van Grondelle, waar ik ook verschillende GNM-seminars bij heb gevolgd. Langzamerhand verlegde ik mijn focus weer terug naar DataCare en stuurde ik, met een nieuwe visie en nieuwe energie, de ontwikkeling aan van een nieuwe generatie software; EduMaps, een applicatie waar leerlingen in een eigen ritme leerroutes kunnen bewandelen. Ook zijn we met EduMaps minder afhankelijk van de standaardboekjes en daarmee van het “standaardverhaal”, omdat scholen zelf hun content, leermiddelen en lessen kunnen koppelen. Dit stelt ons in staat om ook te verwijzen naar alternatieve en nieuwe zienswijzen, over bepaalde onderwerpen. En dat is hard nodig!

Met de Authentic Living Academy probeer ik hetzelfde te bereiken voor docenten als wat ik met EduMaps voor leerlingen doe: een platform creëren waar alternatieve en nieuwe zienswijzen voor het Onderwijs en de Jeugdzorg een kans krijgen.

Arjen Lievers

December 2020