ADD, Alzheimer en dementie

Biologisch leren denken III

Wanneer je een nest kittens te vroeg weghaalt en je zou het even later weer terugplaatsen dan herkent de moederpoes haar jongen niet meer. De natuur heeft bij zogenaamde “scheidingsconflicten” nl. een verlies van het korte termijngeheugen geïmplementeerd. De biologische zin van deze “vergeetachtigheid”, die wordt AANGESTUURD vanuit de sensorische cortex, is dat het moederdier niet wegkwijnt van verdriet, maar juist eerder klaar is voor een nieuw nest. Aristoteles zei: “Nature does nothing uselessly”.

Ook onze “kittens” kunnen plotseling gescheiden raken van het “nest”, of DREIGEN daarvan gescheiden te raken, b.v. door een plotseling overlijden in het gezin, huiselijk geweld of wanneer de ouders uit elkaar gaan. Op dat moment werkt onze sensorische cortex op dezelfde manier, met in de post-stressfase een lage bloedsuiker met mogelijk absences tot gevolg. We noemen deze symptomen al snel een “stoornis”, b.v. Attention Deficit Disorder (ADD), terwijl er een evolutionair overlevingsprogramma afliep! De diagnose zelf kan door het kind worden ervaren als “er is iets niet goed met mij”, met het gevaar van (iatrogene) vervolgaandoeningen.

Ook bij oudere “leden van het roedel” die plotseling gescheiden raken van hun levensgezel, dierbare vriend(in) of familielid zie we dit “geheugenverlies”, alleen in deze leeftijdscategorie noemen we dat anders, nl. tekenen van de ziekte van Alzheimer. De vaak levenslange angst maakt dat de diagnose als een additioneel scheidingsconflict kan worden ervaren, immers, nu verlies ik het contact met mijn geliefden. Ook deze angst doet de situatie vaak geen goed, maar daar komt nog iets bij.

Wanneer een dier de kudde uit het oog verliest of verdwaalt (uit de vertrouwde omgeving geraakt) houdt het, AANGESTUURD vanuit de relais van de nierverzamelbuizen, die liggen in de hersenstam, onmiddellijk vocht vast. Met meer vocht heeft het dier nl. meer tijd om de kudde terug te vinden, maar de uroloog kijkt zo niet en diagnosticeert “anurie of oligurie”. Wanneer beide relais betrokken zijn raakt het dier gedesoriënteerd en begint instinctief rondjes te lopen, met het BIOLOGISCHE DOEL om gevonden te kunnen worden maar niet nóg verder te verdwalen. Zie daar de reden waarom zoveel bejaarden met een Alzheimer-indicatie, eenmaal opgenomen in een verzorgingstehuis (een totaal vreemde omgeving), plotseling rondjes beginnen te lopen. De geriater zegt: “De situatie verslechtert nu wel heel snel. We denken aan dementie”.

Wanneer wij biologisch leren denken en gaan leven naar de code van onze hersenen dan is the sky voor onze kinderen the limit en stijgt de kwaliteit én duur van ons leven SPECTACULAIR. Maar dat leren we niet. De standaardboekjes van de gecontroleerde uitgeverijen en de standaard protocollen van de gecontroleerde verzekeraars houden ons collectief in een wurggreep. Zolang dat zo is dweilen we in de jeugd- en ouderenzorg met de kraan open en is het kassa voor de farmaceuten.

Wie de schoen past trekke hem aan.

Facebook
Twitter
LinkedIn

css.php
Wandelen met Basso
Marathon van Berlijn

Ik werd op mijn 22e als zij-instromer toegelaten tot de Pabo in Doetinchem. Tot dan toe was ik industrieel uitbener op een vleesverwerkingsbedrijf, zonder vooropleiding. Na de Pabo heb ik me ingeschreven voor de studie Geschiedenis op de Universiteit van Nijmegen. Om die studie te bekostigen werkte ik op een onderwijsinstituut, waar ik middelbare scholieren begeleidde. Ik begon me daar ook bezig te houden met de doorontwikkeling en verkoop van een leerlingvolgsysteem voor Speciaal Onderwijs. Al snel kreeg ik de kans om de software-afdeling van dat instituut over te nemen. Ik besloot toen om mijn studie Geschiedenis af te breken en werd de eigenaar van DataCare. Geschiedenis bleef een passie van me, maar dan wel de “geheime geschiedenis”, waar je de ware oorzaken van gebeurtenissen vindt.

Door heel hard te werken werd DataCare rond 2008 uiteindelijk leider in de markt van het Speciaal Onderwijs, maar toen onze toenmalige applicatie “end of life” was vond ik het moeilijk om een goede opvolger te maken. Bovendien werd mijn broer in die periode ziek, waardoor mijn aandacht zich steeds meer richtte op het onderwerp “ziekte en gezondheid”. Na zijn overlijden begon ik steeds meer te lezen, deed verschillende Boeddhistische Sesshins en reisde over de wereld om verder te studeren. En terwijl mijn geldelijke “eigen vermogen” steeds minder werd, werd een ander eigen vermogen steeds groter. Maar dan een vermogen dat ECHT is. Ik ontwikkelde een nieuw begrip van wie wij zijn als mens, schreef het boek Wessel en kreeg een nieuwe bedoeling met mijn bedrijf DataCare.

In 2017 werd ik lid van het Learning GNM Teacher Team van Caroline Markolin PhD en besteedde ik veel tijd aan de vertaling van Caroline’s website naar www.germaansegeneeskunde.nl, de domeinnaam die ik erfde van Bert van Grondelle, waar ik ook verschillende GNM-seminars bij heb gevolgd. Langzamerhand verlegde ik mijn focus weer terug naar DataCare en stuurde ik, met een nieuwe visie en nieuwe energie, de ontwikkeling aan van een nieuwe generatie software; EduMaps, een applicatie waar leerlingen in een eigen ritme leerroutes kunnen bewandelen. Ook zijn we met EduMaps minder afhankelijk van de standaardboekjes en daarmee van het “standaardverhaal”, omdat scholen zelf hun content, leermiddelen en lessen kunnen koppelen. Dit stelt ons in staat om ook te verwijzen naar alternatieve en nieuwe zienswijzen, over bepaalde onderwerpen. En dat is hard nodig!

Met de Authentic Living Academy probeer ik hetzelfde te bereiken voor docenten als wat ik met EduMaps voor leerlingen doe: een platform creëren waar alternatieve en nieuwe zienswijzen voor het Onderwijs en de Jeugdzorg een kans krijgen.

Arjen Lievers

December 2020